శిబి సభలో ఆ ఉదయం పంట నీటి గురించి వాదన జరుగుతోంది. ఇద్దరు రైతులు ఒకే కాలువ నుంచి నీరు కావాలని పట్టుబట్టారు. రాజు వారి మాటలు వింటుండగా పై నుంచి తెల్లని రెక్కల మెరుపు పడింది. చిన్న పావురం గుమ్మం దాటి అతని ఒడిలో వాలింది. దాని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది; ఒక రెక్క అస్తవ్యస్తంగా ఉంది. వెంటనే డేగ సభ స్తంభం మీద దిగింది. కాపలాదారులు విల్లు ఎత్తబోతే శిబి చేయి చూపి ఆపాడు. పావురం అతని వస్త్రంలో మరింత లోపలికి జారింది. ‘నాకు ఆశ్రయం ఇవ్వండి,’ అన్నట్టుగా అది తల దాచుకుంది. శిబి దానిపై చేయి ఉంచాడు. స్తంభం మీద ఉన్న డేగ మాత్రం ఆ చేతిని విడువకుండా చూస్తోంది.
‘రాజా, అది నా ఆహారం,’ అని డేగ పలికింది. ‘మీరు దాన్ని రక్షిస్తే ఈ రోజు నేను ఏమి తినాలి?’ సభలో ఉన్నవారు ఆశ్చర్యంతో పైకి చూశారు. శిబి పావురాన్ని చూపించి, ‘నా దగ్గరికి భయంతో వచ్చిన ప్రాణిని తిరిగి పంపలేను,’ అన్నాడు. డేగ తన పంజాను రాతిపై బిగించింది. ‘నా ఆకలి కూడా ప్రాణానికే చెందింది. మీ ధర్మం ఒక పక్షికి మాత్రమేనా?’ ఆ ప్రశ్నకు సభలో వెంటనే సమాధానం రాలేదు. ఉదయం కాలువ గురించి మాట్లాడిన ఇద్దరు రైతులు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. శిబి వంటవారిని పిలిచి డేగకు వేరే ఆహారం ఇవ్వమన్నాడు. డేగ దాన్ని తిరస్కరించింది. తనకు దొరికిన ఆహారాన్ని వదులుకోవడం వల్ల వచ్చే నష్టాన్ని మరెవరో లెక్కపెడుతున్నారని అది చెప్పింది.
ఒక చిన్న విరామం
శిబి ముందు ఉన్న కష్టంలో మీకు ముందుగా ఎవరి స్వరం వినిపిస్తుంది?
ఇక్కడ సరైన సమాధానం ఒక్కటే లేదు. ఈ కథ మీలో ఏ ఆలోచనను రేపుతుందో గమనించండి.
శిబి సింహాసనం నుంచి లేచి డేగకు ఎదురుగా నిలిచాడు. ‘పావురాన్ని ఇవ్వను. నీ ఆకలినీ పట్టించుకోకుండా ఉండను. రెండింటికీ సరిపోయే దారి చెప్పు,’ అన్నాడు. డేగ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది. తరువాత, ‘అది ఎంత బరువుంటుందో అంత మాంసం నీ శరీరం నుంచి ఇవ్వు,’ అంది. సభలో ఎవరో అభ్యంతరంగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. శిబి త్రాసు తెప్పించాడు. పావురాన్ని ఒక పళ్లెంలో సున్నితంగా ఉంచారు. మరో పళ్లెంలో రాజు తన శరీరం నుంచి ఇచ్చిన భాగాన్ని పెట్టారు. పావురం వైపు త్రాసు వంగి ఉండిపోయింది. శిబి చేతులు వణికాయి; అయినా పావురాన్ని పళ్లెం నుంచి తీసేయమని అతను చెప్పలేదు.
త్రాసు పావురం వైపే వంగి ఉంది. శిబి మళ్లీ ఇచ్చాడు; ఇంకా అది సమం కాలేదు. సభలోని వైద్యుడు ముందుకు వచ్చి రాజును ఆపాలని కోరాడు. ఒక మంత్రి డేగను వెళ్లగొడదామన్నాడు. ‘అప్పుడు నా మాటకు బదులు మీ బలం మాట్లాడుతుంది,’ అన్నాడు శిబి. పావురం చిన్నగా కదిలింది. డేగ కూడా తన చూపును త్రాసు మీద నుంచి తిప్పలేదు. రాజు క్షణం కళ్లు మూశాడు. తరువాత మరో పళ్లెంలో తానే కూర్చున్నాడు. ఇద్దరు రైతులు త్రాసు తాడును పట్టుకున్న మనిషి పక్కన నిలబడ్డారు. పళ్లెం మెల్లగా దిగింది. మొదటిసారి రెండు వైపులూ సమంగా నిలిచాయి. శిబి పైకి చూసేసరికి సభలో ఎవ్వరూ తన విజయాన్ని ప్రకటించలేదు.
అప్పుడు పావురం నుంచి వెలుగు పైకి లేచింది. స్తంభం మీద ఉన్న డేగ కూడా తన రూపాన్ని విడిచింది. పావురంగా వచ్చినవాడు అగ్ని, డేగగా వచ్చినవాడు ఇంద్రుడు అని తెలిసింది. శిబి ఇచ్చిన ఆశ్రయాన్ని పరీక్షించడానికి వచ్చినట్లు వారు చెప్పారు. అతని బాధ తొలగించి ఆశీర్వదించారు. సభలో కొందరు తలవంచారు; కొందరు క్షణం క్రితం చెప్పిన మాటలను గుర్తు చేసుకున్నారు. శిబి మాత్రం త్రాసు దిగిన చోటే కూర్చుని ఉన్నాడు. ‘ఆ పావురం నిజమైన పావురమే అయి ఉంటే? డేగ నిజంగానే ఆకలితో ఉండి ఉంటే?’ అని తన పక్కన ఉన్న మంత్రిని అడిగాడు. మంత్రి సమాధానం చెప్పలేదు. దేవతలు వెళ్లిపోయిన తరువాత కూడా త్రాసు అక్కడే వేలాడుతోంది.
ఒక చిన్న విరామం
దేవతలు వెళ్లాక కూడా త్రాసు అక్కడే ఉండడం మీకు ఏమి గుర్తు చేస్తుంది?
ఇక్కడ సరైన సమాధానం ఒక్కటే లేదు. ఈ కథ మీలో ఏ ఆలోచనను రేపుతుందో గమనించండి.
సాయంత్రం ఇద్దరు రైతులు మళ్లీ సభకు వచ్చారు. ఉదయం ఒకే కాలువ కోసం గొడవపడ్డ వాళ్లే. శిబి వారిని కూర్చోబెట్టి, నీరు ఏ రోజుల్లో ఎవరికి అవసరమో వివరంగా అడిగాడు. ఒకరి పొలానికి నీరు అందేలా కాలువ మార్చితే మరొకరి పొలం ఎండిపోతుందని తెలిసింది. వారు పాత దారిని కొలిచి కొత్త సమయాన్ని నిర్ణయించారు; రాజభవనం తోటకు వెళ్లే నీటిలో కొంత భాగాన్ని కూడా వారికిచ్చాడు. వెళ్లే ముందు రైతుల్లో ఒకడు పైకి చూసాడు. త్రాసు ఇంకా గాలికి కొద్దిగా కదులుతోంది. శిబి దాని వైపు చూసి, తరువాత కాలువ పటంపై వేళ్లు ఉంచాడు. బయట చీకటి పడుతుండగా ముగ్గురూ ఆ పటాన్ని మళ్లీ ఒకసారి చూశారు.
